802.11

Standard ten został przedstawiony przez Komitet Elektryków i Elektroników (ang. IEEE - Institute of Electrical and Electronics Engineers) w 1997 roku. Standard wykorzystuje częstotliwości z zakresu 2,4-2,4835GHz. 802.11 zapewnia prędkość transmisji danych do 1 lub 2Mb/s. Niemal natychmiast pojawiły się głosy że oferowane prędkości są zbyt niskie więc rozpoczęto prace nad szybszymi standardami. W komitecie powstał rozłam, przez który w roku 1999 utworzono dwa nowe standardy: 802.11a oraz 802.11b. Aktualnie urządzenia 802.11 mimo niskiej ceny są praktycznie niespotykane, wynika to zapewne z bardzo małych maksymalnych prędkości transmisji oraz z tego że nie są one już produkowane.

802.11a

Standard został wprowadzony 16 września 1999 roku. Określa on zupełnie inną technikę transmisji w nowym paśmie częstotliwości. Pasmo to zajmuje częstotliwości w zakresie 5,15-5,35GHz oraz 5,725-5,825GHz. Konsekwencją pracy na wyższych częstotliwościach jest zmniejszenie zasięgu o około połowę. Maksymalna prędkość transmisji w tym standardzie wynosi 54Mb/s i jest ona główną zaletą tego sprzętu, główną wadą jest brak zgodności z najpopularniejszym standardem 802.11b.

802.11b

Standard został wprowadzony tak jak 802.11a 16 września 1999 roku. Ten typ sieci upowszechnił się z kilku ważnych powodów. Ma on niemal siedmiokrotnie większy zasięg niż 802.11a oraz dość dobrą przepustowość. Używa tego samego pasma częstotliwości co 802.11, lecz innej modulacji częstotliwości co umożliwia mu osiąganie prędkości do 11Mb/s. Bardzo ważną zaletą tego sprzętu jest jego powszechność i bardzo niska cena.

802.11g

Standard ten powstał w wyniku "połączenia" techniki modulacji z 802.11a oraz pasma częstotliwości z 802.11b w listopadzie 2001 roku. Umożliwia transmisję danych z prędkością 54Mb/s (tak jak 802.11a), działa na częstotliwościach 2,4-2,4835GHz (jak 802.11b). Standard ten jest w pełni zgodny z 802.11b, wykorzystuje te same anteny i kable antenowe co bardzo ułatwia przebudowę sieci.

Autor: Piotr Błoch